Motorgroep Niedorp e.o. zoekt het hoger op!

Van 21 juni tot 8 juli waren wij met 11 man onderweg voor een spectaculaire motortour in noord India. Na de vlucht op Delhi zijn wij met een luxe nachtbus in 17 uur naar Manali gereden. Daar stonden onze nieuwe Enfield 500 cc motoren klaar, waarmee we de volgende dag startten met onze tour.
De eerste rit ging naar Dharamsalah over 250 km. waarin we aardig aan onze stalen rossen en het linksrijden konden wennen.
Het verkeer hier is een grote chaos met veel agressieve chauffeurs, de belangrijkste verkeersregel in India is dat de grootste het voor het zeggen heeft, en dat zijn wij duidelijk niet. En het belangrijkste wapen is de toeter. Je word dan ook nog al eens gesneden door vrachtwagens.
Via Udhampur kwamen wij in Srinigar, *de* toeristische trekpleister voor India. Hier komen veel rijke Indiërs naar toe om hun vakantie door te brengen. Het kwam goed uit dat we hier een rustdag hadden want het rijden over abominabel slechte wegen sloopt je wel. Bovendien moesten we nog zoeken naar betere hotels.
Door alle negatieve aandacht aan Kashmir zie je hier geen westerlingen. Wij waren dus daar een grote attractie, en we maken veel foto’s van elkaar.
Srinigar is een prachtige stad met een groot meer en vele house boats. Na een city tour rond het meer, waarin we o.a. een Moskee, mooie tuinen en een karpetten fabriek bezochten hebben we met gondels een tocht over het meer gemaakt. Bij een drijvende markt kwamen veel opdringerige kooplieden met hun bootjes langszij.
De volgende twee dagen weer vroeg op om via Kargil naar het op 3500 mtr. gelegen Lamayuru te rijden, vooral deze laatste rit was adembenemend mooi met zijn vele haarspeldbochten en zeer ruige, elke kilometer wisselende, landschappen. Hier was net een 3 daags festival voor en door de monniken begonnen, wat we vanuit onze hotelkamers konden volgen. Allemaal hadden we last van wat hoofd pijn, een bekend verschijnsel als je naar die hoogte stijgt.
30 juni zijn wij via een werkelijk schitterende route met veel fotostops, wat hier op je netvlies valt kan je echter nooit fotograferen, naar Leh op 3200 mtr. gereden waar we 3 nachten blijven. Ook hier een rustdag waarin we het fraaie stadje bekijken.
De volgende dag op naar het hoogtepunt van de reis, de 5602 mtr hoge Kardong La, de hoogst berijdbare pas ter wereld. De meegebrachte zuurstofflessen hadden we niet nodig maar het was letterlijk een adembenemend avontuur.
3 juli een loodzware rit van 250 km naar Pang op 4200 mtr. hoog waar we in een grote tent heel basic overnachten. Niet echt uitgerust de volgende dag naar Keylong op 3600 mtr. Je rijd hier 700 km lang door de overtreffende trap van de Grand Canyon. De laatste motordag terug naar Manali blijkt de zwaarste, we moeten n.l. de Rohtang pas van 4000 mtr. nemen. Deze is echter door de zware neerslag voor alle verkeer, behalve leger, wegwerkers en politie, gesloten. Na een lobby van Jan, onze reisleider, mogen wij, omdat we op doorreis vanaf Leh zijn, er toch overheen. Dat hebben we geweten, al zigzaggend rijden we langs zeer diepe kuilen,over keienstroken, regelmatig door 75 cm water, en 50 cm blubber. De weg is over grote stukken door landslides volledig weggespoeld. Maar gelukkig komen we door de afsluiting geen ander verkeer tegen.
Het is een wonder dat onze Enfields praktisch allemaal heel blijven, onze 2 monteurs hebben er druk werk aan, af en toe stoppen om de met water volgelopen luchtfilters te legen.
Men is druk met bulldozers in de weer om de weg weer enigszins begaanbaar te maken. Om je heen zie je talloze watervallen, waar het water duizenden meters naar beneden stort en terwijl je stijgt zie je dat het landschap verandert. Even voor de top is het uitzicht naar beneden met de honderden S-bochten zeer spectaculair. Net voorbij de top zie je in de diepte de Chandra rivier stromen. De laatste 40 km afdaling met mooi asfalt en veel haarspeldbochten maakt echter weer veel goed.
Beneden in Manali aangekomen weten we niet wat we zien. Duizenden mensen langs de weg die hun voertuigen hebben verlaten, al vele uren wachtend in de hoop dat ze de pas op mogen. Wij worden tegengehouden door locals die het niet eerlijk vonden dat wij wel door mochten. Via een sluiproute vervolgen wij onze weg naar hetzelfde fraaie hotel in Manali als vorige week. In totaal blijken we ruim 1900 km. te hebben afgelegd waarvan slechts 40% asfalt.
De volgende morgen half 5 op voor de binnenlandse vlucht naar het bloedhete Delhi. Vanuit hier bezoeken we met een airco bus de mooie Taj Mahal in het 250 km verder gelegen Agra. Dit geheel uit marmer opgetrokken werelderfgoed, waar 22 jaar met 11000 man aan is gewerkt, maakt veel indruk.
De volgende nacht weer via Zurich terug naar Schiphol.
Wil je ook deze zeer avontuurlijke reis maken, heb je
doorzettingsvermogen, wat jaren (offroad)motorervaring, ben je niet bang voor grote hoogten slechte wegen en stof kijk dan op www.touratrek.nl

Filmpje op:http://www.youtube.com/watch?v=IqqiOKJlH4A

Reis en levens ervaringen van onze reis dd 19 juni-9 juli 2010 door de Himalaya.

Op de motorbeurs in Groningen kwamen we Hans van Marle tegen met prachtige filmbeelden van allerlei landen. De Himalaya en India spraken me al heel lang aan, maar ik dacht dat zo’n reis voor mij niet haalbaar zou zijn, wegens leeftijd en geen offroad ervaring. Hans overtuigde ons dat het wel mogelijk was en op 19 juni 2010 vertrokken we, mijn man en ik met een 3tal vrienden, een nieuwe motorvriend en onze fantastische reisleider Jan Janssen. Ik had nog nooit gevlogen en dat was ook al een hele belevenis bij Air India met die mooie stewarts en stewadessen.

Van te voren hadden we de te rijden route al proberen te bekijken op Google Earth, maar dat viel niet mee, want er zijn gedeeltelijk geen duidelijke wegen te zien, wel hele mooie foto’s! Ook is het leuk om je wat te verdiepen in de Indiase cultuur en het Boeddhisme.(Bv via de DVD’s “Outsourced”, “7 years in Tibet” en “Little Buddha”) Hans zei ons dat we niet moesten proberen om de Indiers te begrijpen, omdat dat toch niet lukte. Nou hun logica is inderdaad anders dan die van ons. Zij plannen bijvoorbeeld niet of nauwelijks. Ook gooien ze hun afval meestal zomaar buiten op de grond. Waar wij wel wat van kunnen leren is, meer leven bij het moment. “Geen zorgen voor de dag van morgen.” Aanvaarding en het open staan voor andere gedachten en mogelijkheden.

Ik moest er aan wennen dat er veel dingen voor ons gedaan werden, zoals het dragen van de tassen en het sleutelen aan de motoren en het tanken. Maar daar staat tegenover dat  de mensen daar, er inkomsten door krijgen en gewend zijn aan de hoogte en het klimaat.

Het begin van de tocht door de Himalaya, de Rohtang La op, een stukje uit mijn dag boek:

“Wat Jan al zei, was ook zo; de Indiers hebben half juni ook vakantie en gaan dan massaal  de bergen in om sneeuw te zien(van Delhi naar het noorden de Rohtang La op) Het was dus file rijden op een weg geschikt voor één auto breed. Via toeteren konden we veel passeren, al was het af en toe echt passen en meten. Dit is andere koek dan in de Alpen rijden. Af en toe asfalt en veel gaten, rotsen, stenen, riviertjes(smeltwater), modderpartijen, zandverstuivingen. Ik heb alles gedaan, wat ik normaal niet doe, rechts en links inhalen, toeteren en bovenal genieten van de onverharde weg. Die motoren zijn om te zoenen, wat een monsters, wat een prachtig geluid en wat rijdt dat hier fantastisch in deze omgeving!

Bovenop de pas zagen we een bont schouwspel. Het was vol Indiers die zich soms gekleed hadden op ijzige kou met dikke bontjassen en laarzen, of skipakken, maar ook met prachtige sari’s, blote armen, een dunne sjaal en op slippers. Sikhs dragen geen helm maar hun hoofddoek als hoofddeksel op de motor en de dames zitten hier in amazone zit achterop, zonder bescherming. In Delhi kwamen we zelfs hele gezinnen tegen op één motor, één kindje op de tank en één tussen pa en ma en een baby op schoot bij ma met een wapperende sjaal om haar heen.

In Keylong was het leuk om alle ambachtslieden te zien. Voor ons terug in de tijd, maar met tegelijk ook de modernste telefoons.

Pang, liefdevol ontvangen in de Nomaden tent na een fantastisch mooie en hele zware tocht. We waren behoorlijk gevloerd door de barre omstandigheden op de Barachala La en later door de grote hoogte. De Barachala La op  regende of sneeuwde het en op de pas bleek dat er een stuk van 200m bestond uit een halve meter diepe sneeuwwaterprut, met daarnaast nog een stuk zachte sneeuw en diverse auto’s die vastzaten. We “gingen voor goud” dus we gingen erdoor! Wel heftig hoor! Maar een uurtje later zaten we prinsheerlijk in een zandwoestijn en waren we weer warm. Wat een afwisselend landschap, onbeschrijfelijk mooi!

We mochten onderweg naar Leh in Hemis een van de verblijven van de Dalai Lama bezoeken, bijzonder. Leh is een gezellige provinciehoofdstad, waar we op een groot scherm de wereldkampioenschappen voetbal konden volgen, met mensen uit allerlei andere landen. Soms viel opeens de stroom uit, maar dat is daar gewoon. Dan knopen ze weer een andere stroomdraad vast, of ze doen een aggregaat aan.

Vanuit Leh zijn we naar Lamayuru gegaan, waarbij we onderweg eerst een kookfornuis( had Jan geregeld)  hebben gebracht bij het Thardot Choeling Nonnenklooster. Ze leven van giften en hadden met 30 nonnen 1 kookpit en verder een houtgestookte vuurplaats. Het was bijzonder om een kijkje te kunnen nemen in deze leefgemeenschap.

 In Lamayuru maakten we kennis met een Boeddhistisch ochtendgebed, waarbij een van ons natgespetterd werd door een monnik, waarbij deze  met pret in zijn ogen zei: “It is n’t just water, it’s a blessing.”

Toen we de Khardung La over wilden gaan op weg naar Disket, bleken we in een optocht  en feesten ter ere van de verhuizing naar de Nubravallei van een Hoofd Lama terecht te zijn gekomen. Dat was boffen! De mensen reden mee in de optocht met de meest mooie kleding aan en de monniken stonden met blote armen op een open truck op toeters te blazen en dat terwijl het boven op de Kardung La sneeuwde!.    

Telkens stonden er mensen langs de weg om de Hoofd Lama te verwelkomen, maar ze zwaaiden ook naar ons alsof we de koning en koningin waren. We waren te gast op een feest onderweg, waar we zoute thee(vies) en rijst met vruchtjes kregen.

In Disket verbleef de Hoofd Lama in een ander huis van de Dalai Lama. Het klooster daar werd de volgende dag extra versierd om hem te verwelkomen, met ….blauw, wit, rood en oranje franje!

Voordat we bij de More plains kwamen hebben we een bezoek gebracht aan Nomaden. Zij leven echt van niets, maar hun welzijn is wel hoog, wat een lieve mensen. We stopten hier omdat een paar van onze groep iets te hard in  het feshfesh reden. Toen ze in het stof  lagen riep een van hen “Hier lig ik , hier lig ik!” bang als hij was dat anderen hem zouden overrijden. De motoren moesten toen weer even van het zand ontdaan worden. Tso kar met zijn zoutmeer was ook een onvergetelijke ervaring. We zagen een kudde Kyangpaarden.

Op de terugweg van Tso Kar richting Barachala La hadden we nog een incident. Een van de groep verremde zich en brak zijn sleutelbeen. Dan maar in de volgbus  naar een hulppost, maar toen lag er een tankauto dwars over de weg en kon niemand er meer door. Gelukkig waren er mensen aan de andere kant zo vriendelijk om ons te helpen en konden we naar een militaire hulppost, die een ranselverband aanlegde en hem een pijnstillende injektie gaf. De motoren konden met vereende krachten om de tankauto heen gedragen worden, zodat we weer verder konden. De volgbus kon 8 uur later de weg vervolgen met onze gewonde vriend.

De Barachala La was wederom een beproeving omdat door de kou de bouchies waren vastgebakken en niet meer vonkten, maar de volgbus stond nog vast. Dan maar de berg op en af zonder werkende motor met behulp van duwen door een collega. Dankzij de geweldige monteurs werd ook dit probleem opgelost en kwam alles toch nog goed. Ook een Tibettaan die de volgende dag werd aangetroffen in de stromende regen met een gebroken stuur werd door onze monteur geholpen.

Vanaf de dinsdag 6 juli was het gaan regenen en de gevolgen hebben wij al een beetje kunnen zien, want op de terugweg naar Delhi moesten we omrijden wegens landslides en de rivier waar we langsreden was hoog en woest. De gevolgen zijn bekend. Het is raar om te weten dat stukken waar wij geweest zijn volkomen weggevaagd zijn, inclusief de mensen.

 We zijn gaan houden van het land en de mensen en hopen zeker nog eens terug te gaan, want het was zo de moeite waard!

Voorafgaande aan deze reis hebben we aan Jan uitgesproken dat we hoopten dat het ons meer zou brengen dan alleen wat zien, maar dat we er ook een stuk levenservaring mee hoopten op te doen. Het is nu een half jaar later dat ik dit verslag schrijf, maar we zijn nog wekelijks met onze gedachten bezig met deze belevenissen. Ik ben mezelf behoorlijk tegengekomen tijdens deze reis, maar dat was goed.

Bedankt voor deze geweldige ervaringen!!!

Gonneke Teeuwen-Renssen

Deze reis was een geweldige ervaring voor mij. Ik denk / praat elke dag nog wel over mijn ervaringen. Fantastische landschappen en leuke culturele ervaringen. Dit dankzij de geweldige route en de vrijheid die we kregen van Hans. Grote klasse!

De Royal Enfield deed het prima. Het geplof heeft iets!

15-9-2010

Link naar Himalaya reisverslag

Op een zondagmorgen in 2007 zit mijn vader zuchtend zijn clubblad van de Royal Enfield te lezen, een verslag van een reis door de Himalaya. 'Dat zou ik toch ook nog wel willen doen'. 'Ik ga met je mee', riep ik. Jaren daarvoor al had ik mijn hart verpand aan India en aasde op een manier op weer terug te gaan. 'Jij wel', zei mijn vader, 'jij hebt nog geeneens je rijbewijs'.

In juli 2007 voegen we ons bij het clubje, samen met mijn moeder die zich inmiddels ook had laten verleiden, in afwachting van onze vlucht naar Delhi.

India is een heftig land. Flinke temperatuursverschillen, stoffig, kruidige sterke geuren, armoede, heerlijk eten, twijfelachtige hygiene, maar ook vooral mooie gastvrije mensen, rijke cultuur, fantastische architectuur, prachtige landschappen en de Himalaya. Indira Gandhi zei ooit: 'Alles dat ooit over India is gezegd, is waar'.

De reis met Hans bleek dè manier om met alle facetten van het land in aanraking te komen. Op 's lands middelen, de Enfield, met 's lands mensen, onze onvermoeibare monteur Akbar. De bergen met de hoogteverschillen vereisen een doordachte aanpak en Hans begeleidt iedereen daarin heel goed. Hij laat ook iedereen zijn eigen proces doormaken om met de elementen om te gaan, want je moet leren dat die elementen deze keer mèt jou omgaan.

Zelf had ik dus niet zo vreselijk lang rijervaring. Maar niet bang aangelegd en avontuurlijk ingesteld, daarmee kwam ik een heel eind. De ervaringen van mijn moeder als bijrijdster zijn ook heel positief. Soms is ze afgestapt als het terrein veel concentratie vergde van de motorrijder. En ze heeft volgens mij, samen met haar collega bijrijdsters, het meeste gezien van allemaal!

Hans, ik weet niet wanneer, maar ik sluit me in de toekomst weer aan bij een reis van Touratrek!

Klik hier voor een PDF van mijn reisverslag

ik denk nog heel vaak aan deze geweldige reis ik hoop het nog eens een keer te doen india is een geweldig land met geweldige mensen de enfield is meer dan zomaar een vervoermiddelde himalaya is fantastisch!!!! groet